Oorsprong en geschiedenis van de carbonara?

De oorsprong van de carbonara is controversieel, we lezen namelijk dat: “De indruk is dat de carbonara een van de basiskrachtgerechten van de Italiaanse keuken is, een van die geliefd over de hele wereld, geïmiteerd, verkeerd, besproken.
Toch, toen Ada Boni, in 1930, een soort inventarisatie maakte van de recepten van de Romeinse culinaire traditie met het boek Het Talisman van Geluk, was er van deze bereiding geen enkel spoor. 
Wat is dan de ware oorsprong?  Als het waar is dat er tot de jaren dertig geen spoor is van de bereiding van de carbonara in Rome, dan begint dit recept te verschijnen vanaf 1944. Een dergelijke toeval van data geeft een waardevolle aanwijzing om te begrijpen aan wie de uitvinding van dit smakelijke gerecht kan worden toegeschreven. Er wordt namelijk verteld dat de geallieerde soldaten die tijdens de Tweede Wereldoorlog op de Reinhard-lijn, tussen Lazio, Molise en Campanië, dienden de kans kregen om de typische ‘Cacio e ova’-pasta uit de Abruzzen te proeven en er dol op werden. Het was natuurlijk, volgens wat er wordt verteld tussen historische werkelijkheid en legende, om guanciale toe te voegen, typisch voor de regio, en eventueel de gerookte spek die rechtstreeks uit de Verenigde Staten was geïmporteerd.
Het waren de smaken die de soldaten aan “thuis” deden denken (een combinatie van de typische Amerikaanse smaak eieren & spek met de pasta gekruid met kaas) maar dat weerhield de Romeinen er niet van, toen ze het recept eenmaal ontdekten, de carbonara als hun eigen te maken, die is letterlijk geadopteerd in die mate dat, tegenwoordig, niemand zou durven twijfelen aan het geografische vaderschap“. (zie hier).