Het is een Voorjaarsrisotto, het heeft erwten en wortels, het is kleurrijk, dus ik denk dat er geen twijfel over zou moeten bestaan, het is een voorjaarsrisotto, hoewel onverwacht, en zelfs in het verkeerde seizoen.
Vijf minuten geleden was de titel die ik in gedachten had iets als Risotto met wat er is, of Last-minute risotto, of zelfs gewoon Onverwachte risotto, want de ware essentie van dit recept ligt niet in de ingrediënten, maar in dat onverwachte.

Het verhaal is hier:
het is vrijdag, het is 14:33 uur, ik ben net klaar met oma-verplichtingen, en ik haast me naar de keuken, de hongerige tienerzoon is al terug van school en ik ontdek dat de pastavoorraad op is.
Om het idee van een koude schotel halverwege november te vermijden, voel ik me verplicht om rijst te gebruiken (omdat mijn zoon een pastaliefhebber is die rijst afwijst, gebeurt het vaak dat rijst hier een noodoplossing is voor lege pasta);
(en het wordt altijd begroet met een “oh nee, alweer rijst!” zelfs als de laatste risotto drie maanden geleden was);
(enige uitzondering: tomatenrisotto, maar deze keer is ook de tomatenvoorraad op 😂).

Ik kies voor witte rijst die ik al een reeks “oh nee” enzovoort zie aankomen, en dan herinner ik me dat ik groentebouillon in de koelkast heb staan die ik gisteren heb gemaakt voor oma’s soepjes.
Ik ga voor een risotto met groentebouillon om het vervolgens te binden met boter en Parmezaanse kaas, een visuele variant op de witte rijst.
Gepretendeerde gourmetvaardigheden, die ik niet heb, werkten vroeger. Nu minder, maar ik probeer het toch altijd.

Ik snijd een stukje prei en doe het in de pan; terwijl de prei gaar wordt, bedenk ik me dat ik misschien erwten in de vriezer heb,
hier houd iedereen behoorlijk van peulvruchten, ook de zoon, dus ik hoop dat ze er zijn, zodat het gerecht compleet is en ik klaar ben met een eenpansmaaltijd.
Ik controleer, ze zijn er, fiuuu!, ik neem er twee handenvol van; ik hoop dat de kooktijd van de bevroren erwten die zomaar in de pan worden gegooid meevalt, en ik voeg de rijst toe.
Met wat zal ik de rijst nu afblussen?, met wat zal ik het afblussen nu ik geen wijn heb? Ah goed, gelukkig komt het bier (overgebleven van gisteren, dat ik wilde gebruiken voor een focaccia) me te hulp; ik blus af met het bier, laat het verdampen, voeg de groentebouillon toe en begin met het koken van de net bedachte erwtenrisotto.

Ondertussen, tussen de lepels bouillon, trekken al die stukjes wortel die in de bouillon uitsteken mijn aandacht; en ik denk dat een vleugje kleur deze erwtenrisotto geen kwaad zou doen; ik begin met het toevoegen van wat wortels, dan laat ik me gaan en voeg ook de selderij toe, en vervolgens, waarom niet, de sperziebonen.
Ik vind het geen slecht idee, hoewel ik weet dat mijn oordeel te subjectief is, en mijn smaak te verschillend is van die van de anti-risotto liefhebber van het gezin, maar oh, hij zal zich wel aanpassen, uiteindelijk is dit huis geen hotel, zoals men vroeger zei, toch?

Ik bind het met boter en Parmezaanse kaas, laten we tenminste één ding behouden zoals het oorspronkelijk was bedacht, en ik zet het op tafel, in afwachting van het zekere “oh nee, alweer rijst” en een “oh nee, alweer groenten”.
En in plaats daarvan eet hij met zijn hoofd naar beneden, totdat ik hoor zeggen:
Lekker.
😲 Oh echt???
Ja, lekker. Het is lekker, lekker.
😵
😍

Ik moet bekennen dat ik dacht dat ik de vandaagse aflevering van Light and Tasty zou moeten overslaan, aangezien het onderwerp van vandaag “risotto” is. Ik had geen recepten klaar en deze onverwachte risotto die toen een voorjaarsrisotto werd, nee, die was helemaal niet gepland.
Gelukkig dat het soms geluk brengt om twee herinneringsfoto’s te maken van wat je kookt!

En uiteindelijk bleek deze voorjaarsrisotto zo lekker te zijn dat zelfs mijn zoon die niet van risotto houdt het lekker vond. En sorry als het weinig is ohh yeahhh! 😃