Omgekeerde appeltaart met amaretti en jam. Appeltaart is altijd lekker, ik zou niet weten hoeveel versies er zijn, zeker honderden. Een zoetigheid die altijd past en altijd goed doet.

“Het was koud en die dag hadden we een lange ronde gemaakt; via het paadje in het bos, terwijl het brood thuis zijn rijstijd respecteerde. De appeltaart klaar voor de middagpauze: er was alles wat nodig was om een middag weg van het verkeer door te brengen, in de stilte van de natuur die ons huis omringde.”

Elke keer als we daar omhoog gingen, was de appeltaart een ritueel. De houtkachel werd aangestoken, het brood en de taart werden in de juiste tijd gebakken, net als de kastanjes. Nu denk ik aan die plak met zacht deeg en de appels die boven kwamen en samensmolten met de smaak van de jam en de amaretti. Een rijke en eenvoudige smaak die voorspelde dat er een pauze van traagheid en lekkere dingen zou volgen”

Zo is deze appeltaart ontstaan, uit middagen gewijd aan rust, huis en natuur. Het liefst gebruikte jam van perziken of abrikozen, of pruimen geplukt van de boom voor het huis die elk jaar heel veel zoete en sappige vruchten geeft, bijna als kersen. Bij ons noemen ze ze ramassin; er zijn ook andere namen; het zijn dezelfde die je langs de paden in de bossen bij de huizen vindt.

Een eenvoudige taart die een gewone middag verrijkt.

Enkele recepten met appels in de links hieronder.