Voor de afspraak van vandaag met Light and Tasty kwamen er crêpes met linzen aquafaba aan mijn deur kloppen. Ja hoor, ze hebben zichzelf uitgenodigd! 😃

Het was absoluut niet het soort crêpes dat ik in gedachten had. Het moesten zoete crêpes zijn, die ik in gedachten had. Die had ik al gepland sinds maandag, om op dinsdag te maken, voor de verjaardagstaart van mijn zoon. Maar door een reeks onderbrekingen die we maar achterwege laten, is het programma dat ik in gedachten had in het water gevallen. Een sprong van vier dagen.

Gelukkig gaat alles voorbij, en uiteindelijk kwam zaterdag aan, en uiteindelijk ging ik aan de slag.
Maar ik had meteen moeten begrijpen dat de crêpes die ik in gedachten had, iets anders zouden worden. Vanaf het moment dat ik, bij toeval, in plaats van gewone bloem, de volkoren speltbloem uit het kastje pakte. Ik glimlachte in mezelf en dacht: ah oké, waarom niet?, ik kan de helft en helft doen.
Het begin van een serie ah oké. 😁

Toen ik mijn hand uitstrekte om de suiker te pakken, veranderde ik van gedachten en besloot ik het niet toe te voegen, omdat volkoren speltbloem me het idee gaf dat het niet geschikt is voor zoete crêpes. Oké, ik maak ze neutraal, dat past bij alles, des te meer omdat voor Light and Tasty het beter is dat het recept licht is. Dus, geen suiker.

Ik raadpleeg zelfs mijn vriendin Milena. En ik neem de beslissing om slechts één ei te gebruiken, ondanks haar felle bezwaren. 😀
In het Light and Tasty Team zullen ze trots op me zijn, lichter dan dit volgens Milena kan echt niet!

Ik mix het beslag en zet het in de koelkast.
Terwijl het beslag een halfuur in de koelkast rust, volgens iedereen echt noodzakelijk, maak ik de lunch voor oma klaar.

Een zijnoot. Ik had de avond ervoor gekookte linzen, naturel, alleen met water, waarvan ik een deel soep had gemaakt. Met de andere helft wilde ik burgers maken. Op het laatste moment veranderde ik van gedachten (oh, wat een verrassing!), maar dat heeft niets met het crêpesrecept te maken. Sluit de zijnoot.

Ik besluit een paar linzen te pureren om toe te voegen aan de soep voor oma. Een paar, in hun kookwater, zodat de staafmixer ze goed kan pureren in babyvoedingsstijl, anders eet oma niet. Tijdens het pureren, omdat ik lang moet pureren, vormt zich een dichte en stevige schuimlaag aan de oppervlakte.
Ik zeg tegen mezelf: is dit misschien de beroemde aquafaba?
Ik probeer het met een lepel op te scheppen, het vult een heel glas! Snel zet ik het in de koelkast, en ik haast me om oma te voeren, want ik ben te laat.

Ik ben klaar, ik kom terug, we eten (ook wij eten, zij het altijd op absurde tijden! 😁).
En eindelijk is het tijd voor mijn crêpes.

Ik open de koelkast, haal het beslag eruit (het halfuur rust is anderhalf uur geworden, maar dat kan geen kwaad, denk ik), en ondertussen werp ik een blik op het glas met het schuim erin.
Ik roep ohhh kijk (gericht op de rest van het gezin dat me argwanend aankijkt)! Het is er nog steeds! Ik had gezworen dat het zou smelten!
Nou, eigenlijk is het een beetje geslonken, maar het ziet er nog steeds uit als schuim.

Oké, zeg ik tegen mezelf, en wat doe ik nu? Gebruik ik het of gooi ik het weg?
En goed, nu het er is, voeg ik het toe, vooruit. Uiteindelijk bestaan er toch ook crêpes met eiwitten? En bestaan er geen crêpes met aquafaba? Misschien niet precies met linzen aquafaba, maar ze bestaan.

En… wonder van last-minute experimenten… hier zijn mijn crêpes met linzen aquafaba. En ze zijn prachtig en heerlijk gelukt! 😀

👇 Andere ideeën: