Vandaag hebben we het over een basisrecept dat niet mag ontbreken in ieders persoonlijke kookboek: de gekke pasta, een basisdeeg dat ik lange tijd heb geïdentificeerd met de brisée met olie. Twee degen die ik nu heb begrepen lichtelijk… gelijk… verschillend… ehm…

😀

In mijn kookboeken, en ik heb er veel, is de gekke pasta niet te vinden. In mijn boeken heb ik verschillende versies van de brisée en verschillende versies van bladerdeeg gevonden, maar geen gekke pasta, dus een precieze idee over de gekke pasta miste ik.
Bij het maken van de paastaart (waarover ik het in het volgende recept zal hebben), na wat onderzoek op het internet, begreep ik dat een eetlepel wijn of azijn aan de basis ingrediënten van de gekke pasta wordt toegevoegd, die meel, water en olie zijn, dezelfde als voor de brisée met olie (vaak ook brisée zonder boter genoemd).
Maar toen vond ik ook veel recepten waarin de degen zonder wijn of azijn gekke pasta worden genoemd (dit is het geval van de Ligurische versie, als ik het goed begreep).

Ik heb ook begrepen dat de hoeveelheid olie van recept tot recept variabel is en dat extra vergine olijfolie veel wordt gebruikt, hoewel ook zaadolie populair is.

Kortom, uiteindelijk zijn we weer bij hetzelfde: elk boek heeft zijn eigen recept, ieder kookt volgens zijn eigen regionale of familiale traditie, gewoonte of ervaring. En gelukkig is dat zo, want dat is wat ik graag doe 😛

Uiteindelijk deed ik het zo: bij de eerste gelegenheid, namelijk voor mijn eerste paastaart die ik op Paasdag maakte, volgde ik een recept voor de Ligurische gekke pasta, een van de velen die ik vond, die op papier geschikt voor mij was omdat het slechts twee eetlepels olie bevatte. Het deeg dat ik verkreeg was goed gelukt, zeker licht, maar overtuigde me niet helemaal, net gebakken was het droog, niet krokant of broos, gewoon droog. Misschien heb ik de kooktijd verkeerd gedaan, of misschien is de olie die ik momenteel gebruik (een behoorlijk volle en smaakvolle olie) niet de meest geschikte olie voor dit recept, ik weet het niet, maar ik bleef met de drang om een tweede poging te doen, gemaakt op mijn gevoel.
De tweede keer (dat is het recept waar ik het vandaag over heb) veranderde ik van olie en varieerde de hoeveelheid. Ik twijfelde of ik de wijn (of azijn) zou toevoegen en besloot van niet, maar sluit niet uit om bij toekomstige gelegenheden andere water-olie verhoudingen te proberen, naast het toevoegen van wijn of azijn, waarna ik dit recept zal bijwerken, met al mijn overwegingen van het geval.

Voor het moment heeft deze gekke pasta, of brisée, mij tevreden gesteld, zowel in de uitvoering als in de smaaktest. Het is een elastisch deeg dat ik dun kon uitrollen zonder het te breken, tijdens het bakken bladerde het lichtjes op het oppervlak (het was vettiger, een vanzelfsprekendheid om te zeggen maar zo is het), en het is ook smakelijker om te eten.

Dus hier is het recept voor jullie. Ik raad het aan voor de paastaart en in het algemeen voor alle rustieke taarten, ter vervanging van de klassieke brisée gemaakt met boter (je vindt HIER mijn brisée met boter in semi-volkoren versie).

〰〰〰

Hieronder nog wat andere versies en recepten met gekke pasta 👇