Heb je ooit geprobeerd om een pastataart te maken? Niet een pastafrittata zoals de typische Napolitaanse, maar een taart zoals een hartige taart, zoals een quiche, kortom… een pastaquiche.
Zoals deze:

Het is een lang verhaal. 😃 Alles begon lang geleden, met dit knipsel dat in mijn receptenboekje was geplakt, een boekje waar ik jullie af en toe over vertel.

Het receptenboekje is een bodemloze put van oude, heel oude recepten, die nu tot de geschiedenis behoren. Het bevat knipsels uit tijdschriften, achterkantjes van verpakkingen, reclamefolders, van alles en nog wat, allemaal inmiddels vergeten door iedereen.

De quiche van tortellini uit het knipsel, hoewel ik het nooit had geprobeerd, bleef daar in een hoek van mijn geest voor decennia (een paar decennia), en bleef me om een of andere mysterieuze reden fascineren. Jarenlang zei ik tegen mezelf ‘op een dag zal ik het proberen’.
En ongeveer een jaar geleden besloot ik eindelijk om het te proberen. Dat wil zeggen, om het te beginnen proberen… want vanaf die dag heb ik het minstens vijf keer in een loop herhaald. 😃

De twijfel die ik tot die dag had, van die eerste poging, was altijd maar één: waarom zou je ‘goede’ tortellini ‘ruïneren’ om ze in een quiche te veranderen? of taart? Kortom, in een combinatie van gevulde pasta + room + eieren + brisée + etc.?
Uiteindelijk begreep ik het. Gebruik gewoon geen goede tortellini. Of een andere goede gevulde pasta.
Want die goede, dat wil zeggen die zelfgemaakt is, zouden we niet spontaan in een taart veranderen. En omdat die goede, in ieder geval bij mij thuis, na de moeite die we hebben gedaan om het te maken – dat wil zeggen, de pasta maken, uitrollen, de vulling erin doen, met de hand sluiten en in het geval van tortellini en cappelletti ze een voor een om de vinger rollen – kortom aan het eind van zo’n werk is het vrij moeilijk om dan de moed te hebben om onze mooie zelfgemaakte gevulde pasta te knoeien. Is dat bij jullie niet zo?

Maar… ik weet het, je vraagt je af: welke gevulde pasta zou als ‘niet echt goed‘ kunnen worden beschouwd voor dit doel?
Laten we eerlijk zijn. Het is ons allemaal wel eens overkomen, (oh nee?) (oh ja, toch!), we zijn allemaal wel eens verleid door de 3×2 of 2×1 aanbiedingen in de supermarkt. Dat zijn de enige momenten dat ik soms die pseudo (geen belediging hoor) verse verpakte pasta koop zoals ricotta en spinazie tortelloni (ik koop die met vleesvulling doodeenvoudig nooit). Kortom, afhankelijk van het merk, is de verpakte gevulde pasta soms oké, maar soms niet, soms vraag je je af waarom je erin bent getrapt, en vervloek je jezelf omdat je je hebt laten verleiden door de 3×2.

En het gebeurde op zo’n dag, dat ik voor het eerst probeerde om deze gevulde pastataart te maken. Na het koken van tortelli met een niet al te uitnodigende groene vulling, die bijna allemaal open barstten tijdens het koken, en die, maar echt, niet presentabel waren op het bord, zelfs niet voor ons die niet kieskeurig zijn… Het was op dat moment dat ik me mijn boekje herinnerde, het knipsel en het recept van de nooit uitgeprobeerde tortellini quiche. Ik moest redden wat er te redden viel, dus haalde ik de brisée uit de koelkast en probeerde het.

En het resultaat, hoe vreemd het ook mag lijken, verraste me. Een verpakte brisée + twee pakken waardeloze verpakte tortelli + een beetje room en een beetje gekookte ham + een gratinering in de oven waren erin geslaagd om zich te transformeren in een pastataart die iets verdiende.

Die eerste pastataart was de eerste van een reeks, die allemaal ‘beter’ gingen. Ik probeerde het een tweede keer met een ander soort gevulde pasta, toen bij de derde gelegenheid introduceerde ik mijn zelfgemaakte brisée, en daar begreep ik dat het verder kon worden verbeterd, dus op dat punt maakte ik de sprong: ik probeerde het met serieuze ricotta tortelloni, nog steeds gekocht, maar van ambachtelijke verse pasta. We hadden er de dag ervoor een overvloedige maaltijd van gemaakt, met boter en salie, zoals de Emiliaanse traditie vereist, en voor de volgende dag waren er echt heel weinig over. Om te voorkomen dat de twee kinderen ruzie zouden maken – ik eet ze, nee ik eet ze – speelde ik de kaart van de pastataart.
De nieuwigheid deze keer was de toevoeging van aardappelen: het gelukkige idee om aardappelen toe te voegen om de lege ruimtes op te vullen, omdat er weinig tortelloni beschikbaar waren, kwam van mijn dochter: een winnend idee.
Deze onze Flavia, stilletjes, ik moet het toegeven, heeft blijkbaar de aanleg van een kok! 😍

〰 〰 〰