Stappen

• Was de spinazie en kook ze.
  Ik kook ze 10 minuten met de deksel dicht met alleen het restwater van het wassen.

  Bak de spinazie in de pan met de fijngesneden ui en een scheutje olie tot al het vocht verdwenen is. Eventueel op dit moment peper toevoegen.

  Laat de spinazie afkoelen, hak ze met een mes en voeg ze toe aan de ricotta en de Parmezaanse kaas.
  Spinazie: de grotere hoeveelheid spinazie in de eerste versie gaf de vulling een intensere groene kleur; ik merkte geen duidelijke smaakverschillen en het had ook niet veel invloed op de hoeveelheid vulling (misschien had ik de taart iets breder gemaakt).
  Ricotta: ondanks de variatie met toevoeging van kwark was het smaak- en textuurverschil tussen de twee vullingen minimaal.
  Parmezaanse kaas: ik voegde het toe aan een ander soort geraspte kaas, de gerijpte latteria van Livigno, het allerlaatste stukje dat ik van mijn vakantie in de bergen had overgehouden, en in de toekomst zou ik ook andere geraspte kazen proberen, volgens mij allemaal waardige vervangers van Parmezaanse kaas voor dit soort vulling.

  Voeg een heel ei toe en breng de vulling op smaak met een snufje peper, een goede rasp nootmuskaat en de geraspte schil van een halve citroen (groot, of een hele citroen als deze klein is). De nasmaak van de citroenschil “doet het goed”.

  Bereid de pasta matta volgens het recept en rol het uit in 6 dunne vellen: 4 voor de basis en 2 voor de dekking. Het deeg is elastisch, dus nadat je het met de deegroller hebt uitgerold, kun je het voorzichtig met je handen verder uitrekken.

  Leg de 4 vellen die voor de basis dienen op elkaar, zorg ervoor dat je elk vel met olie bestrijkt.

  Leg de op elkaar gestapelde vellen in een met bakpapier beklede vorm en giet de vulling erin.

  Verdeel de vulling en maak 3 lege ruimten met een lepel: deze dienen als ruimte voor de eieren.
  😉👉 Nuttige tips voor het toevoegen van de eieren:
  – let op de grootte van de ruimten, de eerste keer maakte ik ze te klein en met het eerste ei maakte ik een halve ramp (het eiwit liep eruit, ik moest het met een theelepel verzamelen en bovendien braken twee van de drie dooiers!),
  – bij de tweede taart opende ik de eieren in een kommetje, in plaats van direct op de vulling, en maakte ik grotere gaten.

  

• Bedek alles met de twee dun uitgerolde lagen pasta matta, besmeerd met olie en op elkaar gelegd.

  Prik gaatjes in het deeg om het vocht tijdens het bakken te laten ontsnappen.
  ☝ Let erop dat je de eieren niet doorboort! Prik eventueel van tevoren.

  Vouw de rand om, door zowel de rand van de basis als die van de bovenkant samen te vouwen, zodat de vulling tijdens het bakken goed gesloten blijft.

  Bestrijk het hele oppervlak met olie.

  

• Bak ongeveer 40 minuten. Zet de oven de eerste 10 minuten op 200°C en verlaag daarna naar 180°C.

  Het oppervlak van het deeg wordt broos en heeft de neiging om te kruimelen.

  Serveer lauw.
  Het is ook erg lekker koud en smaakt de volgende dag heerlijk, zowel koud als opnieuw opgewarmd.
  De volgende dag is het deeg zachter geworden door het vocht van de vulling.

  

• Alle vorige foto’s zijn van mijn tweede pasqualina, die met minder spinazie in de vulling en met de brozer pasta matta, die voor mij als geheel beter was dan de eerste keer, die ik je toch wil laten zien, want hij was ook goed gelukt en we vonden hem lekker. 🙂

  Zoals duidelijk te zien is (volgende foto), had de pasta een droger uiterlijk, ondanks dat ik hem aan de oppervlakte had geolied.
  De donkere vulling (donkerder omdat hij meer spinazie bevat) was zichtbaar aan de randen omdat ik de bovenste laag te klein (in één laag) had gemaakt en de rand van het deeg niet goed had omgevouwen, waardoor het tijdens het bakken omhoog kwam.

  Ik ben ervan overtuigd dat wanneer ik mijn derde pasqualina-taart maak, ik de rand op een gracieuzere manier kan omvouwen, momenteel lijkt dat het minst geslaagde deel van beide versies, maar voor nu ben ik uiterst tevreden over de smaak, dus over het uiterlijk… dat komt een andere keer! 🙂

  

• Update van 30 maart 2024:

  En daar is-ie dan, de nieuwe pasqualina-taart. Met wat meer handigheid en de herhaling van het recept door de jaren heen, voeg ik nu enkele esthetische verbeteringen toe (hoewel ook daar nog veel te leren valt 😃).

  👇