Heb je ooit geprobeerd om een pasteitaart te maken? Geen pastafrittata, zoals die typische Napolitaanse, maar een taart zoals een hartige taart, een quiche… kortom, een quiche van pasta.
Zoals deze:

Het is een lang verhaal. 😊 Het begon allemaal lang geleden, met dit knipsel geplakt in mijn receptenboek, een boek waarover ik je regelmatig vertel.

Het receptenboek is een onuitputtelijke bron van oude, heel oude recepten, die inmiddels tot de geschiedenis behoren. Het bevat knipsels uit tijdschriften, van verpakkingen, reclamefolders, van alles en nog wat, allemaal vergeten door iedereen.

De quiche van tortellini uit het knipsel, hoewel ik het nooit had geprobeerd, bleef in een hoekje van mijn gedachten hangen, decennia lang (een paar decennia), en het bleef me op een mysterieuze manier fascineren. Jarenlang zei ik tegen mezelf: “Op een dag ga ik het proberen”.
En ongeveer een jaar geleden, besloot ik het eindelijk te proberen. Dat wil zeggen, om het te beginnen te proberen… want vanaf die dag heb ik het minstens vijf keer in een lus herhaald. 😊

De twijfel die ik tot die dag, van die eerste proef, altijd had, was er maar één: waarom zou je goede tortellini ‘bederven’ om ze in een quiche te veranderen? Of taart? kortom, in een combinatie van gevulde pasta + room + eieren + brisée + enzovoort?
Uiteindelijk begreep ik het. Gebruik gewoon geen goede tortellini. Of een andere goede gevulde pasta.
Omdat die goede, dat wil zeggen die zelfgemaakte, bij ons niet spontaan in een taart wordt omgetoverd. En omdat die goede, althans bij ons thuis, nadat je de moeite hebt gedaan om het te maken – dat wil zeggen om de pasta te maken, uit te rollen, te vullen, met de hand te sluiten, en in het geval van tortellini en cappelletti, ze stuk voor stuk rond je vinger te draaien – kortom, na al dat werk, is het behoorlijk moeilijk om dan de moed te hebben om het te knoeien, onze mooie zelfgemaakte gevulde pasta. Is dat niet ook zo bij jullie?

Maar… ik weet het, je vraagt je af: wat is dan de gevulde pasta die te definiëren is als ‘niet zo goed‘ geschikt voor dit doel?
Kom op, laten we het toegeven. Het zal ook bij jullie wel eens zijn voorgekomen, (oh nee?) (oh ja, hè!), we zijn allemaal wel eens verleid geweest door de aanbiedingen 3×2 of 2×1 van supermarkten. Precies. Dat zijn de enige momenten waarop ik soms die pseudo (zonder belediging, hè) verse verpakte pasta koop, zoals ricotta en spinazie tortelloni (die van ricotta, omdat ik zelden die met vleesvulling koop). Afhankelijk van het merk is verpakte gevulde pasta soms lekker maar soms niet, soms vraag je je af waarom je erin getrapt bent en scheld je jezelf uit omdat je je hebt laten verleiden door de 3×2.

En het gebeurde op een van die dagen dat ik voor het eerst probeerde deze taart van gevulde pasta te maken. Nadat ik tortelli had gekookt met een lichtgroene vulling die bijna allemaal open barstten tijdens het koken, en die, maar echt, niet zo presentabel waren op het bord, zelfs niet voor ons die niet kieskeurig zijn… Op dat moment herinnerde ik me mijn receptenboek, het knipsel en het nooit eerder geprobeerd recept van de quiche van tortellini. Ik moest het redelijke redden, dus haalde ik het bladerdeeg dat ik in de koelkast had en waagde ik het.

En het resultaat, het lijkt misschien vreemd, maar het is zo, verraste me. Een verpakte brisée + twee pakken verpakte goede-voor-niets tortelli + een beetje room en een beetje gekookte ham + een gratinering in de oven waren erin geslaagd zich te transformeren in een pasteitaart die iets waard was.

Die eerste pasteitaart was de eerste van een serie, allemaal “steeds beter”. Ik probeerde een tweede keer met een ander type gevulde pasta, toen introduceerde ik bij de derde gelegenheid mijn zelfgemaakte brisée, en daar begreep ik dat het nog verder verbeterd kon worden, dus op dat punt maakte ik de sprong: ik probeerde met serieuze ricotta tortelloni, altijd gekocht, maar van ambachtelijke verse pasta. We hadden er de dag ervoor een overvloed aan gegeten, met boter en salie, zoals de Emiliaanse traditie voorschrijft, en voor de volgende dag waren er echt niet veel meer over. Om te voorkomen dat de twee kinderen er ruzie over maakten – ik eet ze, nee ik eet ze – speelde ik de kaart van de pasteitaart.
De nieuwigheid deze keer was de toevoeging van aardappelen: het briljante idee om aardappelen toe te voegen om de lege ruimtes te vullen, vanwege de weinige beschikbare tortelloni, was van mijn dochter: een winnend idee.
Deze Flavia van ons, stilletjes, ik moet het toegeven, ze heeft blijkbaar het “kooktalent”! 😍

✰ ✰ ✰