Stappen

• Je zult ontdekken dat afgezien van de aromatische verschillen (mijn recept is met citroen en dat van Evelin met kaneel), de verschillen tussen de twee recepten uiteindelijk niet groot zijn, de procedure is in beide gevallen: sap+maizena+koken+afkoelen.

  Het belangrijkste verschil zit in het sap: de originele gelei-recepten (allemaal die ik heb gezien) gebruiken gepureerd of met een fruitmolen gepureerde watermeloenpulp (rauw) en vervolgens gezeefd, terwijl mijn recept in zekere zin een anti-verspillingsrecept is, geboren uit het besef dat, aangezien watermeloen een bijzonder waterige vrucht is… je moet al het water elimineren dat de jam produceert, of je maakt de gelei op de klassieke manier. Dan vraag ik me af: maar in dat geval… wat gebeurt er met de pulp na het zeven?…

  …eh ik zei het je… het is een loop!! 😀

  Als ik met de gelei was begonnen, had ik zeker het rauwe sap gebruikt zoals in het recept van Evelin, waarna ik had besloten om de jam te maken met de pulp die ik over had, omdat ik het nooit zou weggooien.

  Maar aangezien het toeval wilde dat het idee voor de jam eerst bij me opkwam, en ik me tijdens het werk met deze twee keuzes bevond, namelijk de jam urenlang laten koken tot het sap verdampt, of het sap uit de jam halen, koos ik voor het laatste. Kortom, de gedachte: “ik maak de gelei met dit sap” was een automatische gedachte. Ik zou zeggen dat ik geen keuze had, gezien mijn anti-verspillingsmentaliteit.

  En nu je al deze inleiding hebt gelezen (heb je dat echt gedaan??), heb je ook het antwoord op wat je je zeker afvroeg toen je de ingrediënten las: waarom is er in de versie van Catia geen suiker in de ingrediënten? Antwoord: Er is wel, de jam was gezoet (dus het sap was gezoet!).

  Conclusie: als je de watermeloenjam (gemaakt met pulp en zonder schil) niet van plan bent te maken, of als je na het lezen tot hier besluit mijn voorbeeld niet te volgen en de jam pas te maken na het maken van de gelei, of als je simpelweg geen kaneel wilt en liever citroen gebruikt, dan maak je een mix van de twee recepten en houd je er rekening mee dat de verhouding tussen watermeloensap en suiker is: 250 g sap + 20 g suiker (behalve bij verschillende rijpheids- en zoetheidsgraden van de watermeloen die je zelf moet beoordelen).

  En hier is het – eindelijk! zeg je – de procedure!

• Deze twee foto’s tonen het zeven van de jam om het sap te verkrijgen, en de gelei die al dik is na het koken. 

  

• Giet de maïzena in een steelpan.

  Voeg een klein beetje sap toe (gezeefd en vrij van vezels en/of pitten) en roer goed met een lepel totdat de maïzena oplost, zorg ervoor dat er geen klontjes zijn.

  Giet de rest van het sap erbij. (Voeg de suiker toe als je rauw watermeloensap gebruikt, als je het sap uit de jam gebruikt is dat niet nodig).

  Roer goed.

  Voeg het citroensap en de geraspte schil toe.

  Ik gebruikte een halve citroen, maar uiteindelijk kan een hele citroen ook. Natuurlijk is het een kwestie van smaak.

  Zet het vuur aan en breng al roerend aan de kook.

  Wanneer het indikt en een heldere kleur krijgt, is het klaar. Het duurt slechts enkele minuten.

  Giet in schaaltjes of individuele puddingvormpjes (met 250 g sap krijg je 2 vormpjes).

  Laat afkoelen tot kamertemperatuur en zet dan minimaal 2 uur in de koelkast.

• Geniet ervan! 🤩