Vierde afspraak (en laatste) (maar alleen voor nu! We komen terug!) met onze rubriek gewijd aan de recepten uit romantische films. Vandaag heb ik me aan een uitdaging gewaagd die ik onmogelijk achtte: ik heb de barbecuesaus gerepliceerd! Precies de barbecuesaus, de onbetwiste ster van de film van vandaag, die… luister luister… een geheim ingrediënt bevat!

En aangezien we hier in deze keuken niet bang zijn voor gewaagde experimenten, ben ik hier. Het geheime ingrediënt… ja, ik heb het gebruikt!

Min of meer. 😄 Dus: niet precies hetzelfde ingrediënt, maar een dat ongeveer hetzelfde geheime ingrediënt is 😃 gebruikt in de film die ik je ga vertellen.

Ahhhh, hoe ingewikkeld is het om recepten van deze films te ‘kopiëren’! 😄

Aangezien we vandaag bij de laatste aflevering zijn aangekomen (maak je geen zorgen, we zijn pas in het eerste seizoen!) van onze recensiereeks met recept, zal ik me niet in lange uitleg verdiepen, omdat als je de vorige afleveringen hebt gevolgd je alles al weet over hoe deze reeks is ontstaan, je weet hoe ik en Lucius Etruscus – mijn partner in dit gekke avontuur om eten in films te ontdekken – plezier hebben gehad om in tandem samen te werken tijdens deze warme augustusmaand, en de redenen die me hebben overtuigd om deel te nemen aan zo’n bijzonder maar heerlijk initiatief.

Ik heb echt veel plezier gehad. Om naar de films te kijken, waarvan er een paar me hartelijk terugbrachten naar een paar jaar geleden, maar ook om erover te schrijven, op zoek naar zowel de gebreken als de grappige kanten van deze romantische films, die soms absurd zijn maar me altijd een glimlach bezorgen. Omdat als je aandachtig kijkt, er altijd iets ’tussen de regels’ te vinden is!

Zoals altijd nodig ik je uit om het artikel van Lucius te lezen dat parallel is gepubliceerd op de blog Il Zinefilo, altijd vol details en ironie. En waarin hij nog twee romantische films noemt die ik nieuwsgierig ben om te zien, een van hen lijkt interessante desserts te hebben om te kopiëren! 😃

DE FILM VAN VANDAAG: De ingrediënten van de liefde (Cooking up Love)

Het plot:

Zoey McBride is een ingrediëntenanalist voor een fastfoodketen, BBQ Bill’s, waarvan Colin Richmond de eigenaar en CEO is. Gepassioneerd door lichte gerechten en culinaire experimenten, geniet Zoey ervan om in het weekend recepten te bedenken, die ze vervolgens probeert voor te stellen aan het bedrijf. Tijdens een vergadering waarin ze alleen marketingdata zou moeten presenteren, besluit ze om haar lichte ideeën en haar innovatieve saus voor te stellen om het bedrijf een nieuwe gezonde richting te geven. Maar ze reageert te heftig op de afwijzing en wordt ontslagen. Om niet stil te zitten en een nieuwe wending aan haar leven te geven, besluit ze om deel te nemen aan een televisiecompetitie tussen foodtrucks. Ze huurt een busje met een opvallende decoratie genaamd Livia, en betrekt als partner haar grootvader, voormalig chef van de nautische club en nu producent van zelfgemaakte kweepeerjam. De zaken worden een beetje ingewikkeld wanneer een van de juryleden van de competitie blijkt, je raadt het al, haar rijke en mysterieuze ex-baas te zijn (die niet van het ontslag wist). Tussen de proeven door van de competitie, een misverstand en een miscommunicatie, en na een klungelige poging om Zoey’s sausrecept te stelen, eindigt alles met het klassieke ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. En hoewel zij de competitie niet wint (en dat is niet niets!).

MIJN OVERWEGINGEN OVER DE FILM:

De film is in lijn met de standaard romantische film. 😃

De hoofdpersoon is blond, draagt vaak – ook zij – bloemenjurken, is een zelfverzekerde vrouw en van haar capaciteiten, en is beslist sympathieker en zonniger dan het mannelijke personage.

Hij heeft enkele overeenkomsten met de patissier Jake uit de film Het recept van de liefde: hij heeft een vergelijkbare haarlok, heeft dezelfde defensieve houding bij interactie met haar, lijkt ontevreden over het leven. Sterker nog, ik zou zeggen dat hij dat is (totdat hij haar ontmoet, uiteraard).

Alle kenmerken van de romantische film zijn hier aanwezig: het ontslag, de vastberadenheid van het vrouwelijke figuur, de vriendin die haar aanmoedigt en die dan, onvermijdelijk, een relatie heeft met de andere secundaire hoofdpersoon, de eerste ontmoeting tussen de twee hoofdpersonen in confrontatiemodus, dan hij die haar discreet volgt, zij die uiteindelijk beseft dat ze te streng voor hem was, een wedstrijd om aan deel te nemen, een obstakel, dat weer een (poging tot) receptdiefstal is. En dan nog die voor mij ondraaglijke afwezigheid van tijdsbesef, met enkele dagen die een week lang lijken te duren.

Maar in deze film zijn er ook enkele kleine verschillen te vinden, in vergelijking met de drie voorgaande films van deze reeks, maar opmerkelijk:

1. Deze keer heeft niemand in New York gewoond of gewerkt! Hier speelt het verhaal zich volledig af in Chicago.

2. Niemand is teruggekeerd naar het dorp om zijn of haar lot of dat van een ouder of familiebedrijf te verbeteren. Integendeel, hier is het de grootvader die besluit om zijn kleindochter te helpen!

3. De hoofdpersoon wint de wedstrijd niet. Ongelooflijk, ze wint niet! Ze eindigt als tweede! 😄

WAT IK LEUK VOND AAN DE FILM:

Het kon niet anders zijn: ik vond Zoey’s houding ten opzichte van lichte recepten leuk. Ik vond haar vanaf het begin sympathiek, en vooral vanaf de vergadering waarin ze ontslagen wordt omdat ze het lef heeft om te zeggen dat lichte recepten een geweldige kans zijn voor het bedrijf. Dat het de «eerste fastfoodketen zou kunnen worden die gezonde recepten aanbiedt».

Geweldig. Hoe kun je niet voor haar juichen? 😊

En ik vond de foodtruck ook geweldig, ondanks de bakstenen decoratie!

Ja inderdaad. Ik vertel je een geheim, ik zou graag in een foodtruck willen werken (of in een kiosk, of een piadineria, dat soort dingen). Het zal niet gebeuren, het zal een van mijn talloze verlangens in de kast blijven. Maar ik heb zoveel kasten gehad, dat ik ze niet allemaal kon openen, toch? 😃

WAT IK NIET LEUK VOND AAN DE FILM:

Twee personages bevielen me niet, twee figuren die dat beetje geloofwaardigheid dat het verhaal vaag had, volledig verpestten: de algemeen directeur van het bedrijf, een boekhoud-Fantozzi met grootheidswaanzin, en zijn technische laboratoriumman, die zich tot een belachelijke en onwaarschijnlijke receptendief ontpopt. Twee karikaturen, onwaardig voor komedies uit vroegere tijden.

En nou ja, we wisten dat deze romantische films tv-films met een laag budget zijn. Blijkbaar waren ze deze keer zelfs door de centen heen!, nadat ze de foodtruck hadden gehuurd en de hoofdactrice hadden betaald, de enige met een vleugje acteertalent in de hele film.

HET RECEPT DAT IK UIT DE FILM HEB GEHAALD: Barbecuesaus (met geheim ingrediënt!)

Er waren weinig recepten om te repliceren. Behalve misschien de kip met sinaasappel remouladesaus (die ik verder zal onderzoeken, nooit zeggen nooit!).

Maar de barbecuesaus is de echte koningin van de film.

Deze barbecuesaus – de meest bekende en meest verspreide begeleidende saus in de Verenigde Staten en de wereld, en hier speciaal gemaakt met de toevoeging van een onvermoed en geheim ingrediënt – staat centraal in het hele plot. Het is alleen dankzij dit ingrediënt dat de saus zelfs subliem wordt.

Zo subliem dat iedereen er enthousiast over is. Het schijnt zelfs dat de saus bij iemand een karakterverandering heeft veroorzaakt, hem zelfs vriendelijker en aangenamer heeft gemaakt. 😅

Zou het echt waar zijn… ehm… dat de toevoeging van het mysterieuze ingrediënt zo’n geweldige en innovatieve vondst is?

Het experimenteren was verplicht.

Disclaimer: ik verklaar officieel dat niemand van ons, arme proefkonijnen van het eetexperiment, gedrags- of karakterveranderingen heeft ondergaan na het proeven van deze barbecuesaus met geheim ingrediënt. 😄 Ook omdat ik het ingrediënt in de ingrediëntenlijst heb durven opnemen! Geen geheimen! 😄

〰〰〰

Als je graag de vorige afleveringen in volgorde van verschijning wilt lezen (en alle recepten wilt maken), hier zijn de andere titels van de reeks: