De Wafel of Gaufre zijn koekjes met een krokante wafel buitenkant en zacht van binnen, en om ze te bereiden heb je een speciaal ijzer nodig met een roosterpatroon of honingraatpatroon, waar de naam gaufre vandaan komt, wat in het Frans honingraat betekent.

Er wordt aangenomen dat de gaufre hun oorsprong hebben in het oude Griekenland, waar ze werden geïdentificeerd met wafels genaamd ὀβελίας obelías. Net als andere soortgelijke bereidingen waren de gaufre een wens voor geluk en gezondheid en werden ze traditioneel bereid voor het feest van Candelaria en voor Vastenavond, de laatste dag van Carnaval voor de Vastenperiode. De ijzers voor gaufre verschenen in veel uitzet als cadeau en wens voor een gelukkig huwelijk. Later verbleven de Pilgrim Fathers kort in Nederland voordat ze naar de Amerikaanse koloniën vertrokken, en hier leerden ze hoe ze moesten bereiden wat zij wafel noemden, namelijk honingraattaartjes met hete ijzers genaamd poffer. Ze namen dit recept mee naar Amerika en daar verspreidden de gaufre zich onder de naam waffelen later meer algemeen waffle. Zelfs Thomas Jefferson, volgens de Monticello Historical Society, nam de gaufre-ijzers mee uit Frankrijk. Het is niet bekend wanneer precies gist aan het deeg werd toegevoegd of dat dit altijd al aanwezig was, maar men neemt aan dat bakpoeder niet eerder dan twee eeuwen geleden aan het recept is toegevoegd, aangezien het pas in de jaren 1800 werd ontwikkeld.

Er zijn verschillende varianten van de Gaufre, typisch voor België, Frankrijk, Duitsland, Scandinavië en Nederland. In Italië worden ze geproduceerd, met een drogere consistentie, om de wafer te maken. Ze worden gemaakt van hetzelfde deeg dat wordt gebruikt voor het maken van ijshoorntjes in wafelvorm.

De “nabije verwant” is de pannenkoek, maar ze maken deel uit van dezelfde familie als de crêpe en krokante koekjes zoals de canestrelli en de zoete tegels.

Misschien vind je deze zoete recepten ook interessant: