Bereiding van twee middelgrote pastiera’s

• 

• Laten we samen beginnen met het bereiden van onze Napolitaanse pastiera.

  Allereerst maken we de “bloemfontein”.  In de bloem gaan alle ingrediënten: suiker, reuzel, bakpoeder, citroenschil en de eieren. Meng alles en beetje bij beetje zal de bloem alles opnemen.

  Let op! Het deeg moet met lichte hand worden gemaakt! Je moet het deeg niet kneden!

  Wanneer het deeg voor de pastiera klaar is, laat je het rusten. Het moet minstens 24 uur rusten.

  Ondertussen bereiden we de vulling voor.

  In een pan giet de voorgekookte tarwe en de melk.

  Breng alles aan de kook op laag vuur, roer tot een dikke crème is gevormd.

  Giet in een kom en laat afkoelen.

  Intussen in een andere kom klop de eieren, suiker, ricotta, oranjebloesemwater en vanilline.

  Je moet een vrij vloeibare en klontvrije crème verkrijgen.

  Wanneer de tarwe- en melkcrème koud is, meng het met de eieren- en ricottacrème. Voeg tot slot de gekonfijte vruchten toe.

  Laten we nu overgaan tot de bereiding van de Napolitaanse pastiera, ik herinner je eraan dat je met deze hoeveelheden twee middelgrote pastiera’s hebt.

  Na de rustperiode hebben we eindelijk het goede deeg voor de productie van de pastiera: met een rolstok maak je een “pettola”  en leg je het in de bakvorm.

  Let op: zorg ervoor dat alles goed vastzit  en vervolgens moet het “torno torno” worden bijgesneden; op dit punt hebben we eindelijk de deegcontainer die de vulling van onze Napolitaanse pastiera moet bevatten.

  Leg de vulling binnenin de deegkorst.

  Van het deeg dat we eerder hebben bereid, maak je vervolgens rechthoekige stroken van 1 cm en leg je ze bovenop de vulling van de pastiera, om zo de rijzing in de oven te beheersen; deze stroken helpen om alles te bevatten: wanneer de Napolitaanse pastiera in de oven zit, heeft de neiging om een  ballon te worden, daarna, wanneer hij uit de oven komt, herstelt hij zich, terugkerend naar zijn oorspronkelijke vorm.

  Laten we nu overgaan tot het bakken.

  In de oven is een  temperatuur  van  200° C vereist; de pastiera moet in de oven worden gehouden voor een tijd die afhangt van de grootte van de taart; we kunnen zeggen dat het kan variëren van iets minder dan een uur tot anderhalf uur. Ik  heb altijd de voorkeur gegeven aan een goede bakbeurt; op deze manier  maakt de suiker de Napolitaanse pastiera bijna glanzend en een beetje  stralend: naar mijn mening is het resultaat beter! 

  

• Er zijn twee mooie legendes over de geboorte van de pastiera, de eerste is direct gerelateerd aan de cultus van de zeemeermin, de tweede gaat over de diepe relatie tussen de zee en Napels:

  Volgens de eerste legende moeten de stroken van de pastiera 7 zijn, zo geplaatst dat ze ruiten vormen. Het verhaal vertelt over een slapende zeemeermin, zoals in winterslaap, die in de lente uit het water opduikt om de mensen van haar stad te begroeten. Zoals gebruikelijk zingt de zeemeermin en maakt ze alle Napolitanen blij. Om de mythische wezens te bedanken brengen de Napolitanen haar bloem, ricotta, eieren, tarwe, oranjebloesemwater, specerijen, vanille en suiker. De ingrediënten, samen gemengd, vormen de pastiera en zijn 7, zoals de stroken die de Napolitaanse taart bedekken.

  De tweede legende betreft de zee: het lijkt dat ooit, op de stranden van Mergellina, de vrouwen van de vissers zeven manden met ricotta, gekonfijt fruit, tarwe, bloem, boter, eieren en oranjebloesemwater hebben meegebracht als offer voor de “Zee”, om zo de waterige element te behagen en hun mannen veilig en wel terug te laten keren naar de kust. ’s Ochtends, wanneer de vrouwen terugkeren naar het strand om de mannen opnieuw te ontvangen, ontdekken ze dat de golven al de ingrediënten hebben gemengd. In een van de manden is echter een nieuwe taart verschenen: namelijk de pastiera.

  

• Een heel leuk idee is om kleine pastiera’s te maken en ze misschien cadeau te doen aan vrienden en familie.