Angelina is zeventig, maar als ze praat, keert haar blik terug naar die verre tijd vol aarde en moeite. Ze vertelt me over de tijd dat ze samen met haar moeder boekweit verzamelde. Ze produceerden weinig, zo weinig dat het niet de moeite waard was om het naar de molen te brengen: de molenaar zou een deel als betaling houden, en dat meel was te kostbaar om te verspillen. Ze gebruikten een huisgemaakte molen, een rudimentair gereedschap dat door de grootvader was gemaakt en een grove, geurige korrel opleverde.
Op dezelfde steen ging ook de cichoreiwortel, die eerder was gedroogd en geroosterd.
Echte koffie was thuis een zeldzame luxe; men stelde zich tevreden met die surrogaat gemengd met gerst. “Natuurlijk,” zucht Angelina, “de smaak was anders, maar dat was wat het klooster bood.” De rijkdom van de familie lag allemaal in twee koeien en vier geiten.
De kaas die ervan werd gemaakt, was bestemd voor de verkoop, het hielp de rekeningen in balans te brengen. Voor de familietafel bleven alleen de “defecte” vormen over, die met gaten of grove onvolkomenheden. Het was niet veel, maar het was wat hen in leven hield.
De meest levendige herinnering is echter verbonden met de chiscioi. Ze waren een product van armoede, gemaakt met heel weinig ingrediënten: Boekweitmeel en volkoren meel.
Water om te kneden. Een snufje gedroogde alpine kruiden voor een beetje karakter. De geheime touch? De grappa van grootvader Gino.
Hij verspilde niets: hij hield altijd een beetje om zich op te warmen terwijl hij hout hakte in het bos, maar een paar druppels belandden ook in het deeg om het speciaal te maken. Bittere smaken en zoete strelingen. De cichorei ontbrak nooit, hoewel de kinderen er helemaal niet van hielden. Als er eieren waren, maakte moeder kleine omeletjes; anders werd het rauw gegeten, heel fijn gesneden om de scherpe bitterheid te verzachten.
Maar de meest verwachte tijd was het einde van de dag. Met het overgebleven deeg bakte moeder lege beignets, snel door de suiker gehaald. Ze waren eenvoudige, zeer arme zoetigheden, maar voor Angelina en de andere kinderen waren ze het grootste cadeau.
Andere regionale recepten vind je hieronder:
- Moeilijkheidsgraad: Makkelijk
- Bereidingstijd: 15 Minuten
- Porties: 10 stuks
- Kookmethodes: Grillplaat
- Keuken: Italiaans
- Seizoensgebondenheid: Alle seizoenen
Ingrediënten nodig om schiscioi te maken
Boekweitmeel, meel, water en kaas.
- 300 g boekweitmeel
- 200 g meel
- 1 borrelglas grappa
- naar behoefte water
- 10 g zout
- 200 g Valtellina Casera (Ongeveer)
- naar behoefte reuzel (Om de pan in te vetten)
Gereedschappen
Enkele gereedschappen die ik gebruik vind je op: Aankooptips
- Teksten voor piadina's
- Platen
Hieronder de instructies om chiscioi te maken
Snijd de kaas in plakjes van ongeveer 1 cm dik en 3 x 3 groot.
Bereid het beslag met de vermelde ingrediënten, gemengde meelsoorten, zout, grappa en tot slot het water dat beetje bij beetje wordt toegevoegd totdat de consistentie van een niet te vloeibaar beslag is bereikt.
Vet de plaat of pan in en gebruik een lepel om schijfjes van ongeveer 6 cm te maken; laat ze een beetje bakken en leg de kaas in het midden. Dek af met nog een lepel beslag. Draai om tot het volledig gaar is.
Ga door tot het beslag op is.
Het is aan te raden de chiscioi warm te serveren. Ze kunnen echter ook opnieuw worden opgewarmd, zowel op een grillplaat voor een krokante korst als in de magnetron voor een zachtere textuur. Serveer met seizoenssalades; in de lente geven wilde kruiden een extra boost aan de eenvoudige smaak van dit heerlijke voorgerecht.
Enkele extra tips
Gebruik hetzelfde beslag om beignets te maken die je met suiker kunt bestrooien. Houd tijdens het bakken de temperatuur niet te hoog; het kost een paar minuten extra, maar ze zullen gelijkmatiger bakken.
