Mijn recept voor de gefrituurde taart uit Bologna. Het is niet de gefrituurde gnocco uit Romagna en ook niet de friciule uit Piemonte. Vaak veranderen recepten, zelfs op een paar kilometer afstand, van vorm en naam. Wat is de Italiaanse keuken zonder de vele varianten die elke huisvrouw in haar eigen keuken uitprobeert?

Zonder de varianten van de huisvrouwen zou onze keuken een statische, onveranderlijke lijst zijn, misschien zelfs saai. Maar recepten vertellen juist over het volk, de verschillen tussen rijk en arm, de verschillen tussen heuvels en bergen, bossen en wijngaarden, moestuinen en steden; Gemaakt van passie en gevoelens, van producten van de aarde die slechts in één gebied groeien, of wilde kruiden die de hoogtes volgen zoals veel vruchten. Dit zijn de essentiële verschillen. Een culturele biodiversiteit die geen grenzen kent en in één schat verbindt. De rijkdom aan interpretaties die de traditie verfijnen, die kleine producties, kleine mysteries en teelten ontdekt.

Een basisdeeg met meel en water: “Voegen we gist toe of niet?” “En als we ook een ei toevoegen, wordt het misschien zachter”, “als ik het vloeibaarder maak, kan ik misschien ook een rolletje maken om te vullen”. Dit zijn slechts veronderstellingen; Iedereen experimenteert in de keuken, van een recept dat is overgedragen, tot nieuwe toevoegingen uit passie of noodzaak. Elke variant brengt een frisse wind en vertelt over een volk in voortdurende verandering dat de vele wegen volgt die allemaal naar Rome leiden.

Gefrituurde taart uit Bologna, de versie die ik lekker vind en waarmee ik een beetje van Emilia Romagna begrijp. Tussen een race door naar de regio om Lugo, het dorp van mijn man, te bereiken en dan naar de zee te gaan in Casal Borsetti of naar de Romagna kustplaatsen om meer te leren kennen. En elke keer een andere verovering, een nieuw recept in mijn notitieboekje.

En als je andere regionale specialiteiten wilt leren kennen, open de suggesties hieronder.