De Republiek Oeganda is een staat in Oost-Afrika met een politiek systeem zonder partijden.
De officiële talen zijn Engels en Swahili. In 1894 werd het een Brits protectoraat en dat bleef zo tot 1962, het jaar van de onafhankelijkheid. Het delicate evenwicht tussen de koning van Buganda, de eerste president van het land, en zijn eerste minister duurde niet lang en al in 1968 werd het presidentieel paleis aangevallen door het leger. Zo begon een turbulente periode die pas in 1988 eindigde met de ondertekening van een vredesakkoord.

Ondanks de belangrijke vooruitgang op het gebied van mensenrechten blijft Oeganda een van de landen met bijzondere aandacht voor humanitaire kwesties, voornamelijk voortkomend uit het conflict in het noorden van het land, waar sinds het begin van de oorlog meer dan 30.000 kinderen uit hun gezinnen zijn weggerukt en met geweld zijn gerekruteerd of tot slavernij zijn gedwongen.

De keuken van Oeganda is een samenvoeging van keukens zoals de Engelse, Arabische, Aziatische en Indiase invloeden.

Het nationale gerecht van Oeganda is het Matoke, waarbij de matoke (dus de plantain) eerst wordt gekookt en daarna wordt gebakken in geklaarde boter, met uien, verse koriander en chilipeper.

De matoke is een variëteit van bananen die inheems is in het zuidwesten van Oeganda en zich uitstrekt tot Rwanda en Burundi.

Het is het belangrijkste voedingsmiddel van het land en wordt doorgaans gebruikt als kookbanaan; om die reden wordt het vaak aangeduid als plantain.

Het wordt gekookt wanneer het nog onrijp en groen is. De matoke kan met of zonder schil worden gekookt, in de schil worden geroosterd of worden geschild en vervolgens gestoomd.
Wanneer het gekookt en alleen of in stoofpot geplet met vlees wordt gegeten, vormt het deel van het nationale gerecht.

De traditionele bereiding voorzag dat de plantains eerst werden geschild, vervolgens in de bladeren van de plant werden gewikkeld en daarna minstens 2 uur werden gekookt in een pan die “sufuria” wordt genoemd (zie foto hieronder).