De oreillettes vertegenwoordigen een van de meest verfijnde varianten van de familie van gefrituurde carnavalszoetigheden die typerend zijn voor het Middellandse Zeegebied.

Hoewel de bereiding duidelijke overeenkomsten vertoont met de Italiaanse chiacchiere, heeft dit dessert een specifieke identiteit geworteld in de culinaire traditie van Provence, Occitanië en Languedoc.

Historisch gezien werden de oreillettes bereid ter gelegenheid van Vastenavond. Zoals veel feestelijke zoetigheden uit die tijd is het recept ontstaan uit de noodzaak om vetreserves (boter, reuzel) en eieren op te maken voor het begin van de vastentijd van de vastentijd.

De naam “oreillettes” (kleine oren) komt van hun ovale en onregelmatige vorm, die doet denken aan de oorschelp.

In tegenstelling tot andere Franse regionale varianten (zoals de bugnes uit Lyon, die zachter en gerezen zijn), onderscheiden de oreillettes zich door drie belangrijke technische elementen:

Extreem dun: Het deeg wordt uitgerold tot het bijna transparant is. Dit zorgt voor een extreem knapperige textuur en een zeer snelle kooktijd.

Aromatisch profiel: Het kenmerkende ingrediënt is oranjebloesemwater, dat het dessert het typische Provençaalse aroma geeft, vaak vergezeld van citroenschil of een vleugje rum.

Afwezigheid van gist: Om het kenmerkende oppervlak met microbubbels en de typische “sigaretten”-knapperigheid te verkrijgen, bevat het traditionele recept geen chemische rijsmiddelen, vertrouwend op de elasticiteit van gluten en de thermische schok van het frituren.

Hoewel de zoete versie de standaard blijft tijdens het carnavalsseizoen, heeft de veelzijdigheid van het deeg geleid tot de creatie van hedendaagse varianten. Onder deze varianten bevinden zich de hartige versies (gearomatiseerd met Provençaalse kruiden of gerijpte kazen) die in de bakkerijsector als aperitiefs snack worden gebruikt.