Ik heb oud en nieuw 2011-12 doorgebracht in het prachtige Istanbul, een fascinerende stad die een aangename ontdekking bleek te zijn.
De stad ligt op de grens tussen oost en west, wat het echt uniek maakt.

Er ontstaat magie bij zonsondergang boven de Bosporus en langs de stadsstraten wanneer de muezzin oproept tot gebed, iets onverklaarbaars dat alleen ervaren kan worden.

Toen had Turkije een betere politieke situatie en bloeide het toerisme, maar helaas heeft Erdoğan in een paar jaar tijd elke groeivooruitzicht de kop ingedrukt (en niet alleen dat!)

Istanbul heeft veel te bieden op cultureel gebied (vergeet niet de ondergrondse reservoirs te bezoeken!), en ook op het gebied van entertainment en vooral de keuze uit talrijke restaurants van uitstekende kwaliteit.

Het eten is namelijk een ander voordeel dat de stad in mijn top vijf van Europese steden plaatst.
 
De Turkse keuken vindt zijn oorsprong in de  Ottomaanse keuken, die kan worden omschreven als de fusie en verfijning van de keukens van Centraal-Azië, het Midden-Oosten en de Middellandse Zee, en heeft geen homogeen karakter, met uitzondering van enkele typische Turkse gerechten die in het hele land te vinden zijn, zijn er veel regionale specialiteiten.

De meest gebruikte ingrediënten zijn: vlees, aubergines, groene paprika’s, uien, knoflook, linzen, bonen en tomaten. Net zoals specerijen en alle soorten gedroogd fruit.

Misschien is het meest bekende gerecht de döner kebab (kebap in het Turks), letterlijk de kebab die draait, verwijzend naar het verticale spit waarin het vlees wordt gestoken en geroosterd, door het op de as van het draaiend spit te draaien, maar mijn keuze is origineler…
het is namelijk de Pastrami.

De Pastrami is een typisch gerecht van de Oost-Europese Joodse traditie.

Heerlijk gekruid vlees ingeklemd tussen twee sneetjes roggebrood, dat over de oceaan werd geëxporteerd met de migratiestroom van de tweede helft van de 19e eeuw naar Amerika.

De plaats waar Pastrami het meest wordt gebruikt, is inderdaad de VS, waar het op een bord wordt geserveerd of als sandwich (“Pastrami on rye” die in New York wordt gemaakt met de borstpunt, ook wel brisket genoemd, vergezeld van augurken en een dressing op basis van fijn gesneden kool, mayonaise en mosterd: de coleslaw -).

Het wordt in veel andere landen ter wereld bereid, waaronder ook Roemenië en Israël, waar het deel uitmaakt van de lokale tradities.

In Turkije wordt de Pastrami verkregen door het verwerken van kalkoenborst, op een vergelijkbare manier als rood vlees, en vervolgens gebruikt om sandwiches te maken verrijkt met de meest uiteenlopende sauzen.

De oorsprong moet worden gezocht in de Midden-Oosterse en Turkse platteland, zich vervolgens verplaatsend naar de Roemeense, waar het een culinaire specialiteit van Roemenië werd, waar ze het bereiden met schapenvlees.

De etymologie gaat terug naar pastırma, een woord van Ottomaanse Turkse oorsprong dat verband houdt met ‘basturma’ wat “geperst” betekent.

Een oorsprong is verbonden aan een legende die vertelt hoe de Turkse ridders gewoon waren om vlees te bewaren tussen twee planken die aan de zijkanten van hun zadels waren geplaatst, dus, inderdaad, geperst tussen hun benen.

Dit gerecht ontstond uit de behoefte om vlees op de best mogelijke manier en voor een lange tijd te bewaren, voorafgaand aan de komst van de koelkast.