De Napolitaanse pastiera is een van de zoete symbolen van Pasen: geurig, romig en vol traditie. Als je van huisgemaakte feestelijke gebakjes houdt, vind je op mijn blog ook de jamtaart en de oma’s appeltaart, perfect om samen met de pastiera in deze periode te maken.
Het is een zanddeegtaart gevuld met een crème op basis van ricotta, gekookte tarwe, eieren, gekonfijt fruit en aroma’s zoals oranjebloesemwater en kaneel. Het resultaat? Een intens geurende, romige taart met een echt unieke textuur, die je bij de eerste hap al verovert.
Het is een behoorlijk bewerkelijk recept en het kost tijd, maar het is de moeite meer dan waard. Volgens de traditie wordt de pastiera in Witte Donderdag gemaakt, zodat hij minstens drie dagen kan rusten en op Paaszondag op zijn best is.
Elke Napolitaanse familie heeft haar eigen versie van de pastiera, van generatie op generatie doorgegeven. Een taart die de hele geschiedenis van Napels samenvat, met intense geuren en een diepe liefde voor de keuken.
Voor mij is het maken van de pastiera niet alleen een recept volgen, het is een echt ritueel. Ik maak het elk jaar voor mijn familie en geef er ook een paar weg aan vrienden, samen met Paaskoekjes. Het is een van die taarten die meteen sfeer creëren en elk moment bijzonder maken.
Absoluut de moeite waard! Als je het probeert, laat je dan omhullen door de geuren en de magie ervan. Laten we nu samen het traditionele recept voor de Napolitaanse pastiera ontdekken.
Tot snel
Susy
Probeer ook👇
- Moeilijkheidsgraad: Gemiddeld
- Kosten: Gemiddeld
- Rusttijd: 2 Dagen
- Bereidingstijd: 1 Uur
- Kooktijd: 1 Uur 30 Minuten
- Porties: 10 Personen
- Kookmethodes: Elektrische oven
- Keuken: Italiaans
- Stroom 569,30 (Kcal)
- Koolhydraten 77,90 (g) waarvan suikers 43,95 (g)
- Eiwitten 11,57 (g)
- Vet 25,01 (g) waarvan verzadigd 11,37 (g)waarvan onverzadigd 12,44 (g)
- Vezels 2,25 (g)
- Natrium 133,87 (mg)
Indicatieve waarden voor een portie van 154 g die op geautomatiseerde wijze is verwerkt op basis van de voedingswaarde-informatie die beschikbaar is in de databases CREA* en FoodData Central**. Het is geen voedings- en/of voedingsadvies.
* CREATES Onderzoekscentrum voor voeding: https://www.crea.gov.it/alimenti-e-nutrizione https://www.alimentinutrizione.it ** Amerikaans ministerie van Landbouw, Dienst Landbouwkundig Onderzoek. FoodData Central, 2019. https://fdc.nal.usda.gov
Ingrediënten voor de Napolitaanse pastiera: traditioneel recept
Met deze hoeveelheden maak ik 2 pastiere: een van 26 cm en een kleinere van 22 cm, perfect om met het gezin van te genieten of cadeau te doen.
- 500 g bloem type 00
- 200 g fijne kristalsuiker
- 200 g reuzel (of boter)
- 2 eieren (middelgroot)
- 1 dooier
- 2 druppels oranjebloesemaroma (geraspt)
- 1 citroenrasp (geraspt)
- 400 g gekookte tarwe
- 120 ml volle melk
- 20 g boter
- 20 g suiker
- 1 citroenrasp
- 400 g schapenricotta
- 200 g suiker
- 3 eieren
- Halve theelepel kaneelpoeder
- 35 g gekonfijte cedro
- 35 g gekonfijte sinaasappel
- 1 eetlepel oranjebloesemwater
- 1 citroenrasp (geraspt)
- 1 sinaasappelrasp (geraspt)
- poedersuiker
Handige keukengerei
- Aluminium bakvorm Ø 26 cm en 4 cm hoog (pastiera-vorm)
- Garde (handgarde)
Ik maak de Napolitaanse pastiera: traditioneel recept
Op het werkvlak stort ik de bloem en maak ik een kuiltje. In het midden doe ik de reuzel (of licht zachte boter), het oranjebloesemaroma, de geraspte citroen, een snufje zout en de suiker. Ik begin snel met mijn handen te werken om alle ingrediënten goed te mengen.
Vervolgens voeg ik de hele eieren en de dooier toe en blijf ik kneden totdat er een homogeen, glad en elastisch deeg ontstaat.
Ik wikkel het zanddeeg in vershoudfolie en laat het minstens 1 uur in de koelkast rusten. Deze stap is cruciaal: het rusten maakt het deeg elastischer en gemakkelijker te bewerken.
Wanneer het klaar is, rol ik het uit met de deegroller en gebruik ik het om de vorm van de pastiera mee te bekleden. Het is een makkelijk te hanteren zanddeeg: het scheurt niet en is eenvoudig in model te brengen, perfect om een mooi gelijkmatig deegbakje te krijgen.In de tussentijd doe ik de goed uitgelekte gekookte tarwe in een anti-aanbakpan, voeg de melk, een eetlepel suiker, citroenrasp en de boter toe.
Ik zet het op het vuur en laat het op laag vuur ongeveer 20 minuten zachtjes koken, vaak roerend zodat het mengsel niet aanbrandt en romig wordt. De melk moet volledig opgenomen zijn, maar het resultaat mag niet droog zijn: het mengsel moet zacht en licht romig blijven, vergelijkbaar met een dikke crème.
Als je een stuk citroenschil hebt gebruikt, raad ik aan deze aan het einde van de bereiding te verwijderen, zodat het aroma delicaat blijft en niet te sterk.
Ik haal van het vuur en laat het volledig op kamertemperatuur afkoelen voordat ik het aan de ricottacrème toevoeg.Ik zet de verse ricotta in een fijne zeef en laat hem uitlekken, zodat het overtollige vocht verdwijnt en hij steviger wordt.
Daarna doe ik hem in een ruime kom en voeg ik de suiker, de geraspte schillen van citroen en sinaasappel, een eetlepel oranjebloesemwater en een snufje kaneel toe. Ik begin te mengen met een handgarde tot een glad mengsel en laat de suiker goed oplossen.
Vervolgens voeg ik de eieren één voor één toe, steeds goed roerend met de garde en het ene ei volledig doorlatend voordat ik de volgende toevoeg.
Tot slot voeg ik de gekonfijte vruchten toe en schep ik voorzichtig met een spatel. Ook de inmiddels afgekoelde tarwecrème voeg ik toe en meng ik alles goed door.
Ik dek de kom af en laat hem een paar uur in de koelkast rusten: deze stap is belangrijk omdat de smaken zich goed kunnen mengen en de crème nog geuriger en romiger wordt.Ik haal het zanddeeg uit de koelkast en rol het uit op een licht met bloem bestoven werkvlak. Ik leg het in de Ø26 cm vorm, druk het goed aan en snijd het overtollige deeg weg zodat de randen netjes zijn.
Met de tanden van een vork prik ik gaatjes in de bodem en voeg ik de vulling toe, gelijkmatig verdeelt.
Van het overgebleven deeg maak ik de klassieke stroken van de pastiera. Volgens de traditie moeten het er 7 zijn, gerangschikt in een ruitpatroon: volgens de volkslegende vertegenwoordigen ze de zeven decumanen van Napels, de oude hoofdstraten van de Grieks-Romeinse stad.
Als alles klaar is, zet ik de pastiera nog een paar uur in de koelkast. Deze stap helpt om te voorkomen dat hij tijdens het bakken teveel opbolt en zorgt dat hij zijn vorm behoudt.
Na de rusttijd bak ik in een conventionele oven op 170°C gedurende ongeveer 1,5 uur.
Het bakken moet langzaam en voorzichtig gebeuren: de pastiera is klaar wanneer de bovenkant licht goudbruin is.
Ik zet de oven uit en laat hem minstens 20 minuten in de oven staan met het deurtje op een kier, zodat hij zonder temperatuurschommelingen kan bezinken.Eindelijk is onze Napolitaanse pastiera klaar. Het recept is lang, dat is waar, maar geloof me: het is het helemaal waard. De geur en de unieke smaak belonen elke stap.
Maar er is nog één laatste belangrijke stap voordat je proeft: laat hem op kamertemperatuur goed drogen en rusten. Deze wachttijd is waardevol omdat alle smaken zich kunnen vermengen en hun vele nuances van geur en smaak volledig kunnen vrijgeven.
PAS DAN bestrooi ik hem licht met poedersuiker.
En dan komt het mooiste moment: de eerste hap.
Bewaren en handige tips
De Napolitaanse pastiera kun je op kamertemperatuur bewaren, op een koele en droge plaats, uit de buurt van warmtebronnen, gedurende ongeveer 2 dagen. Zo komt hij het beste tot zijn recht: de geuren intensiveren en de smaak wordt nog harmonieuzer en voller.
Als er wat overblijft, kun je hem nog eens 2 dagen in de koelkast bewaren, goed afgedekt, zodat hij zacht en aangenaam blijft om te eten. Ik raad aan hem een paar minuten voor het serveren uit de koelkast te halen, zodat hij zijn volle geur terugkrijgt.
Als je hem van tevoren wilt bereiden: nog beter. De pastiera is een van die taarten die verbeteren met rusten en de volgende dag nog lekkerder zijn.
Met deze hoeveelheden maak ik 2 pastiere: een van 26 cm en een kleinere van 22 cm, maar je kunt ook individuele pastierines maken, perfect om cadeau te doen of direct te serveren.
Maar de pastiera is niet alleen een taart, het is ook geschiedenis, traditie en een vleugje magie.
De legende vertelt dat de vrouwen van de vissers op een nacht manden met ricotta, gekonfijte vruchten, eieren, tarwe en oranjebloesems op het strand achterlieten als offer aan de zee, om bescherming voor hun mannen te vragen. De volgende ochtend, toen ze terugkeerden naar de kust, vonden ze een prachtige verrassing: de golven hadden al die ingrediënten gemengd en iets unieks gecreëerd. Zo, volgens de traditie, werd de Napolitaanse pastiera geboren.
Een fascinerend verhaal dat deze taart nog specialer maakt, omdat hij niet alleen smaken en geuren bevat, maar ook emoties, hoop en liefde.
