Gnocchetti en kikkererwten

Gnocchetti en kikkererwten: de authentieke smaak van de Abruzzen tussen geschiedenis en traditie.
Er zijn gerechten die een streek beter vertellen dan duizend woorden, en gnocchetti en kikkererwten zijn zonder twijfel zo’n gerecht.
Dit recept vindt zijn oorsprong in het hart van de Abruzzen, in het bijzonder op het plateau van Navelli, een gebied waar de teelt van peulvruchten al sinds de Middeleeuwen serieus wordt genomen.
Het bereiden van dit gerecht vandaag betekent een eeuwenoude geschiedenis eren, gemaakt van simpele handelingen en arme maar buitengewone ingrediënten.
Historische documenten bevestigen dat de productie van kikkererwten in het gebied van Navelli al in de 1800 bloeide.
Destijds bestond er niet één enkel type: op de velden waren er witte, rode en zelfs zwarte kikkererwten, elk met zijn smaaknuances, die ook vandaag de dag, hoewel in kleine hoeveelheden, nog steeds voorkomen.
Peulvruchten vormden de basis van de boerenvoeding: ze werden gegeten in hete soepen, samen met pasta gekookt of tot meel vermalen om fracchiata te maken, een soort arme polenta bereid met peulvruchten- en graanmeel.
Maar kikkererwten stonden ook voor gezelligheid; wie herinnert zich niet de verhalen van grootouders over in de pan geroosterde kikkererwten met wijn?
Een troostrijk gerecht dat nooit ontbrak in de kelder met vrienden of bij kraampjes tijdens religieuze feesten.
Deze geroosterde kikkererwten zijn geweldig en soms maak ik ze zelf ook!
De oorsprong van het recept van gnocchetti en geroosterde kikkererwten vereist strikt een witte basis, essentieel om de minerale smaak van de peulvrucht te benadrukken; met de tijd is de keuken echter geëvolueerd en tegenwoordig komt men vaak versies tegen die verrijkt zijn met een vleugje tomatensaus.
Maar als we het over Navelli hebben, kunnen we het “rode goud” niet vergeten: voor een echt persoonlijk en aards accent verandert het toevoegen van enkele saffraandraadjes aan het kookwater of aan de dressing deze soep in een koninklijk gerecht, geurig en zonnig van kleur.
Nog steeds is deze traditie levendiger dan ooit.
Elk jaar in augustus leeft het dorp Navelli op tijdens een groot feest (de Sagra dei ceci e dello zafferano) waar de kundige handen van de plaatselijke huisvrouwen zich meten in het bereiden van de originele recepten.
Het zien van de grote pannen met gestoofde kikkererwten of geparfumeerd met saffraan is een ervaring die je terugvoert in de tijd.
Gnocchetti en kikkererwten op tafel brengen is niet alleen een voedend eerste gerecht serveren, maar ook een stukje Abruzzen delen.
Of je nu de klassieke witte versie verkiest of de modernere en kleurrijkere variant, het belangrijkste is kwaliteitspeulvruchten te kiezen, bij voorkeur die kleine en smaakvolle uit onze streek, die elke lepel tot een reis in de herinnering maken.
Ca. 540 kcal per persoon

Gnocchetti en kikkererwten
  • Moeilijkheidsgraad: Gemakkelijk
  • Kosten: Voordelig
  • Bereidingstijd: 40 Minuten
  • Kooktijd: 1 Uur 10 Minuten
  • Porties: 4 Personen
  • Kookmethodes: Koken
  • Keuken: Regionale Italiaanse
  • Regio: Abruzzen
  • Seizoensgebondenheid: Alle seizoenen

Ingrediënten om Gnocchetti en kikkererwten te maken

  • 300 g bloem '00'
  • 175 g water
  • 250 g gedroogde kikkererwten (bij voorkeur uit Navelli)
  • 2 eetlepels extra vergine olijfolie
  • naar smaak zout
  • 2 teentjes knoflook

Benodigdheden

  • 1 Pan

Bereiding van Gnocchetti en kikkererwten

  • Het eerste wat je moet doen is de gedroogde kikkererwten de avond ervoor 12 uur in laten weken, bij voorkeur de kikkererwten uit Navelli, gezien de typische aard van het gerecht is het beter deze te gebruiken omdat ze klein en smaakvol zijn.
    De volgende dag laten we de kikkererwten uitlekken en goed afspoelen, daarna beginnen we met het koken van de kikkererwten (als er meer vocht nodig is, voegen we dat tijdens het koken toe), voeg een beetje zout toe en start met koken.
    In een klein pannetje de extra vergine olijfolie en de teentjes knoflook doen, laten kleuren en vervolgens alles in de pan met de kikkererwten gieten.
    Alles goed mengen en afgedekt op middelhoog vuur minstens 45 minuten laten koken, maar dit hangt sterk van de kikkererwten af; vaak duurt het zelfs een uur.

  • Terwijl de kikkererwten koken, maken we onze gnocchetti.
    Doe in een kom water en bloem en meng goed, kneed het deeg en werk het daarna af op een werkvlak.
    Als je een deegbal hebt gevormd, neem dan stukken deeg en rol er dunne strengs van, snijd ze in kleine stukjes en vorm zo de gnocchetti.
    Bestuif ze met bloem zodat ze niet aan elkaar plakken.
    Ik heb, nadat ik klaar was met vormen, een snijplank goed bebloemd met flink wat bloem gelegd en daarop de gnocchetti gelegd, zodat het werkvlak vrij bleef.
    Op het moment van koken heb ik ze in een grote zeef gedaan om overtollig bloem te verwijderen.
    Wanneer de kikkererwten gaar zijn, neem een kopje van de kikkererwten en pureer ze met de staafmixer en doe ze terug in de pan en roer goed door; dit trucje creëert een heerlijke romigheid.
    Bereid een pan met gezouten water, je hebt ongeveer 3 – 4 vingers water nodig.
    Wanneer het water kookt, doe je de gnocchetti erin en als je merkt dat er te veel water is, haal er dan wat uit … houd er rekening mee dat de kikkererwten met hun vocht nog toegevoegd zullen worden.

  • Voeg de kikkererwten toe aan de gnocchetti, meng goed, proef en breng eventueel op smaak met zout tijdens het koken en kook ongeveer 10 minuten.
    Dit type gnocchetto heeft geen snelle gaartijd, dus houd het in de gaten.
    Als het gaar is, schik op borden en serveer.

Volg me op Facebook Pinterest Twitter Instagram YoutubeTelegram
Als je op de hoogte wilt blijven, schrijf je dan in voor de nieuwsbrief door hier te klikken.

Weetje: Wit, Rood of “Zwart”? De kleuren van de oude oogst
Wist je dat de velden van Navelli vroeger niet alleen het geel van de kikkererwten droegen die we vandaag kennen? Tot de 19e eeuw bood de biodiversiteit in de Abruzzen drie hoofdvariëteiten:

Witte kikkererwten: De meest voorkomende, met een dunne schil, ideaal voor delicate soepen.

Rode kikkererwten: Meer robuust en rijk aan ijzer, met een intensere smaak die aan de aarde doet denken.

Zwarte (donkere) kikkererwten: Tegenwoordig beschouwd als een zeldzame delicatesse, waren ze het meest taai. Ze vereisten zeer lange weken en kooktijden, maar gaven een donkere en zeer geurige, bijna fluweelachtige bouillon.

Vroeger was deze mengeling van kleuren op het bord niet alleen een esthetische keuze, maar het resultaat van gemengde landbouw die de overleving van de oogst garandeerde, zelfs in moeilijke jaren. Het herontdekken van deze smaken is een echte duik in het verleden van het plateau!

Auteursafbeelding

loscrignodelbuongusto

Mijn naam is Francesca Mele en Lo scrigno del buongusto is de naam van mijn blog. Ik ben een echte Abruzzese, en na een aantal jaren met een culinaire website, heb ik besloten een blog te starten. In totaal ben ik nu al 12 jaar online en daarom kennen velen van jullie mij al langere tijd! Ik hou van koken en ik ben noch een chef-kok, noch een professionele kok, maar er is gewoon de wens om te koken, bereiden en nieuwe gerechten te bedenken. De recepten die je op mijn blog vindt, zijn niet gekopieerd, en ook de foto's zijn niet van internet gedownload, maar zijn door mij gemaakt.

Lees de blog