In Calabrië is Pasen niet compleet zonder de geur van cuzzupe.

Deze gevlochten zoetigheden, ook bekend als sgute of cuddure, symboliseren al eeuwenlang het einde van het vasten in de vastentijd en de vreugde van de wedergeboorte.

Er zijn versies die meer lijken op een zacht koekje (zoals zanddeeg) en gerezen versies (gerezen, meer vergelijkbaar met een brioche), zoals het volgende recept.

Hun meest iconische kenmerk is het hardgekookte ei dat in het deeg is gezet, een oud symbool van leven en vruchtbaarheid.

De traditie wil dat de eieren die in het deeg zijn geplaatst een oneven aantal vormen. Vroeger had het aantal eieren een precieze betekenis: bijvoorbeeld, een cuzzupa met zeven eieren werd door de schoonmoeder aan de schoonzoon gegeven als symbool van familiebanden.

Ook de vormen van de cuzzupe vertellen een verhaal: vlechten, harten, mandjes, duifjes of kransen. Elke familie bewaart haar eigen recept, doorgegeven tussen het aroma van de anijszaden en de warmte van de houtoven.

Voordat je bakt, wordt het oppervlak bestreken met eigeel en melk en gedecoreerd met: gekleurde suikerdragees (diavolini of codette) of suikerglazuur (zogenaamde annaspro), typisch in sommige gebieden, aangebracht na het bakken om het gebak wit en glanzend te maken.

In het recept dat ik vandaag voorstel, heb ik deze culturele erfenis gecombineerd met moderne voedingsbehoeften.

Dit zijn de Calabrese cuzzupe in een glutenvrije versie, waarbij ik gebruikmaak van zuurdesemstarter om een betere verteerbaarheid en die complexe aromatische noot te krijgen die alleen natuurlijke fermentatie kan bieden.

Ter afronding een smakelijke toets van chocoladehagelslag.