Israël is het Beloofde Land voor joden, christenen en moslims, en misschien is dat de reden dat het voortdurend oorlogsgebied is — wellicht omdat ieder zou willen dat het Beloofde Land alleen van hem was.

Interne religieuze en grensconflicten zijn een ware plaag die een land treffen dat anders een toeristisch perfecte bestemming zou zijn, in staat cultuur, zee en culinaire traditie te combineren.

Ik zal me op het laatste concentreren, want een politiek-religieuze discussie op deze blog voeren is volkomen ongepast.

De huidige staat Israël, zoals wij die cultureel begrijpen, is pas in 1948 ontstaan na de gebeurtenissen van de Shoah, en nam de joden op die zich over de hele wereld hadden verspreid, zoals al eerder gebeurde bij eerdere diaspora’s in eeuwenoude tijden.

Het spreken over de Israëlische keuken is daarom niet eenvoudig, gezien de verscheidenheid aan culturele en gastronomische invloeden die haar vormen.

Toch zijn er twee “zielen” die haar het meest kenmerken: de Joodse (maar die mag niet uitsluitend worden verward met de koosjere keuken) en de Arabische met de typische Midden-Oosterse smaken.

Het debat over het bestaan van een echte identiteit van de traditionele keuken is nog altijd open.

Veel gerechten die in Israël voorkomen maken deel uit van de traditie van andere Midden-Oosterse landen, bijvoorbeeld elementen uit de Libanese keuken zoals falafel en hummus zijn synoniem geworden voor de Israëlische keuken.

Maar tot de weinige voedingsmiddelen die als uniek en specifiek Israëls worden beschouwd behoren Ptitim, vaak de Israëlische couscous genoemd, en de Kugel Yerushalmi, gekarameliseerde spaghettini, gekruid met zwarte peper, die in de 18e eeuw door Joden naar de stad Jeruzalem werd gebracht.

De Jeruzalem kugel wordt ’s nachts gebakken en ’s ochtends tijdens de Shabbat gegeten, na de ochtenddienst, samen met cholent en ingelegde groenten.

Volgens sommige joden heeft het eten van kugel tijdens de Shabbat een sterke spirituele connotatie.

In het oorspronkelijke recept van de Jeruzalem kugel werden de noedels in een relatief kleine hoeveelheid water gekookt, samen met zout en peper, en hadden ze als doel het water op te nemen.

Tegenwoordig worden ze gekookt als normale pasta en daarna worden karamel en peper toegevoegd.