De Cajuína is een typische drank uit het noordoosten van Brazilië, voornamelijk geproduceerd en geconsumeerd in de staat Piauí, waar het wordt beschouwd als cultureel erfgoed van de staat en als symbool van de cultuur van de stad Teresina.

Gemaakt van het sap van de caju, zonder alcohol, met gezuiverd, gesteriliseerd water, heeft het een kleur tussen geel en amber, als resultaat van de karamellisatie van de natuurlijke suikers in het sap.

Het kan zowel ambachtelijk als industrieel worden bereid.

Het werd voor het eerst genoemd rond 1900 door apotheker Rodolfo Teófilo en werd gebruikt om alcoholisme te bestrijden als een milde vervanger van cachaça.

Tegenwoordig wordt cajuína vooral geproduceerd om de in overvloed geoogste vruchten van juni tot september te conserveren, wanneer ze rijp zijn en van de bomen vallen en daardoor gevoelig zijn voor insecten die ze gemakkelijk beschadigen.

De cajù is de vrucht van de cashewnoot; de zaden worden uit de schil gehaald en meerdere malen gewassen. Vervolgens worden ze geperst en het sap dat vrijkomt wordt geklaard dankzij de toevoeging van sap (lymfe) dat uit de caju-boom wordt gewonnen. Het geperste sap wordt door een doek gefilterd en daarna au bain-marie gesteriliseerd.

De smaak is zoet maar licht zuur, waardoor het perfect past bij gerechten op basis van vis, schaaldieren en vlees.

Die op de foto is een van de bekendste merken die te koop zijn, maar ook moeilijk te vinden; die hieronder is meer een soort imitatie die gemakkelijk verkrijgbaar is in cafés en supermarkten.

Het onderstaande recept is de huisgemaakte versie.