Cavatelli met kikkererwten en spareribs. Een uniek en heerlijk hoofdgerecht.

Op lange winteravonden werd de oogst uit de moestuin geconsumeerd, zorgvuldig bewaard met het oog op de rusttijd van de aarde in het koude seizoen.

Wanneer de peulvruchten werden verrijkt met varkensribbetjes, was het al meteen een groot feest bij de gedachte alleen al.
Het ritueel begon de avond ervoor, met het weken van de kikkererwten.

Het was de laatste daad van de lange reis van een peulvrucht die ik altijd heb geliefd: ik herinnerde me nog toen ik, als kleine groene peultjes, speelde om ze te laten ploffen tussen mijn vingers om er een paar van te proeven.

De planten waren harig en prikkelend om aan te raken; ze werden verzameld bij volledige rijpheid, wanneer ze aan het einde van de vegetatie onder de hete julizon geel en droog werden. Voor het doppen was het nodig om te dorsen met een stok;

deze taak was voorbehouden aan mij, samen met mijn zus Michela. En natuurlijk verdubbelde de benodigde tijd tussen werk en spel; vooral wanneer het nodig was om te zeven om de laatste plantaardige resten te verwijderen, met de hulp van de wind.

Omdat een deel onvermijdelijk op de grond belandde, moesten we opnieuw beginnen. Maar zodra mama arriveerde, kreeg de taak een serieuze toon.
Na de nacht weken, waren de kikkererwten klaar om te koken.

En terwijl de pan op het vuur de kooktijd voltooide, werd de handgemaakte pasta bereid. Soms werden eieren gebruikt, andere keren was water voldoende;

met deze saus waren de rustieke cavatelli het ideale formaat: stevig bij het koken en klaar om elke smaak op te nemen met hun kuiltjes.
Tot slot, terwijl de pasta een beetje droogde, werden de varkensribbetjes geroosterd met een goede soffritto.

Het begin was altijd hetzelfde: soms werd er afgebrokkeld met rode wijn en ten slotte werden de kikkererwten toegevoegd, om de juiste zachtheid af te maken.
Alles werd op een hoek van de lage open haard gekookt, speciaal gemaakt om de vrouwen in huis te helpen bij het bereiden en bewaken van het vuur.

Daarna, ’s avonds, na een koude en intense dag, werd deze hete hoofdgerecht geserveerd, rijk aan geuren. Tussen eenvoudige woorden om de dagen te vertellen, afgewisseld met lange stiltes, werd er weer op adem gekomen door deze rijke soep te consumeren, gemaakt van werk en leven.