Cavatelli met kikkererwten en ribbetjes. Een volledige en lekkere eerste gang.

In de lange winteravonden consumeerde men de oogst uit de moestuin, zorgvuldig bewaard in afwachting van de rusttijd van de grond tijdens de koude periode van het jaar.

Wanneer de peulvruchten verrijkt werden met varkensribbetjes, was het bij alleen al de gedachte meteen groot feest.
Het ritueel begon de avond ervoor, door de kikkererwten te laten weken.

Het was de finale handeling van de lange reis van een peulvrucht waar ik altijd van gehouden heb: ik herinnerde me nog dat ik als kind, wanneer ze groene peulen waren, het leuk vond ze tussen mijn vingers te laten knappen om er soms eentje te proeven.

De planten waren harig en licht prikkend bij aanraking; men oogstte ze pas helemaal rijp, wanneer ze tegen het einde van de groei in de warme juli-zon geel en droog werden. Om ze te doppen was het nodig om met een stok te slaan;

deze taak was voorbehouden aan mij, samen met mijn zus Michela. En natuurlijk, tussen werk en spel, verdubbelde de benodigde tijd; vooral wanneer we moesten zeven om de laatste plantaardige resten schoon te maken, geholpen door de wind.

Omdat een deel altijd op de grond viel en we opnieuw moesten beginnen. Maar zodra mama kwam, kreeg de taak een serieuze wending.
Na het nachtelijk weken waren de kikkererwten klaar om te koken.

En terwijl de pan op het vuur de bereiding afrondde, werd de handgemaakte pasta voorbereid. Soms gebruikte men eieren, andere keren volstond water;

met deze saus waren rustieke cavatelli het ideale formaat: stevig bij het koken en klaar om elke smaak in hun kuiltjes op te vangen.
Tot slot, terwijl de pasta wat droogde, werden de ribbetjes samen met een goede soffritto licht gebakken.

Het begin was altijd hetzelfde: soms werd er met rode wijn afgeblust en tenslotte voegde men de kikkererwten toe om zo de juiste zachtheid te bereiken.
Alles werd langzaam verder gekookt in een hoek van de lage haard, speciaal ontworpen om het de huisvrouwen gemakkelijker te maken bij het bereiden en toezicht houden op het vuur.

Dan, ’s avonds, na een koude en intensieve dag, bracht men deze hete eerste gang vol aroma’s aan tafel. Met eenvoudige woorden om de dagen te vertellen, afgewisseld met lange stiltes, haalde men adem en at men deze rijke soep, gemaakt van werk en leven.