De Ptitim wordt vaak verward met couscous of in het buitenland gepresenteerd als “Israëlische couscous”, maar het is in werkelijkheid een soort geroosterde harde tarwepasta, waarvan de oorsprong geworteld is in de economische en sociale geschiedenis van de staat Israël.

Ptitim ontstond in de jaren ’50 op verzoek van David Ben-Gurion, de eerste premier van Israël.

In die periode, bekend als Tzena (onthouding), was rijst — een basisvoedsel voor veel immigranten uit Arabische landen — schaars.

Ben-Gurion vroeg het voedingsbedrijf Osem een graangebaseerd alternatief te ontwikkelen dat lokaal geproduceerd kon worden.

Het resultaat was een extrudepasta in de vorm van een rijstkorrel die vervolgens in de oven werd geroosterd; om die reden kreeg ptitim aanvankelijk de bijnaam “Ben-Gurion-rijst”.

In tegenstelling tot traditionele couscous, dat met de hand van griesmeel wordt gemaakt, is ptitim een echte pasta die dankzij het industrieel roosterproces een stevige, “al dente” textuur behoudt.

In de loop der decennia is het assortiment uitgebreid met parelvormige varianten (de meest voorkomende vandaag), ringetjes en sterretjes, waardoor het zich leent voor talloze interpretaties: van koude mediterrane salades tot eenpansgerechten met peulvruchten en gekruid vlees.

De kooktechniek voor ptitim verschilt van die voor conventionele pasta. De voorkeur gaat uit naar de pilaf-methode: de korrels worden kort geroosterd in vet (olie of boter) met aromaten, en vervolgens gekookt in een afgemeten hoeveelheid kokend water of bouillon tot volledige opname.

Dit zorgt ervoor dat de korrels goed gescheiden en smaakrijk blijven.

Terwijl hedendaagse culinaire trends gourmetvarianten met verse kruiden en seizoensgroenten verkennen, bied ik jullie vandaag de meest authentieke en huiselijke versie: ptitim op smaak gebracht met tomatenconcentraat.

In het Hebreeuws heet het Ptitim be-rotev agvaniyot (פתיתים ברוטב עגבניות), wat letterlijk “Ptitim in tomatensaus” betekent.

Het gebruik van vloeibare passata of verse tomaten zou te veel vocht toevoegen en het risico vergroten dat de pasta te gaar wordt of kleverig. Concentraat geeft een diepe rode kleur en geconcentreerde smaak zonder de kritische verhouding tussen pasta en water te verstoren.

Deze versie is een hoeksteen van de Israëlische huiskeuken; vaak geserveerd met schnitzel – in het Hebreeuws שניצל, uitgesproken shnitzel – (de gepaneerde kipfilet), het iconische gezinsmaaltijd-combinatie.