De correcte uitspraak in het Siciliaanse dialect is “pani c’a mìævusa“, met een verlenging van de eerste “i”, voor een van de meest geliefde symbolen van het Palermitaanse straatvoedsel: pani câ meusa.

Het gaat om een broodje, gewoonlijk een ronde vastella, , waarvan de vulling een mix is van orgaanvlees waaronder de milt, in het Palermitaans: mievusa.

Milt, long en soms de luchtpijp van kalf, die eerst gekookt of gestoomd worden als geheel, worden vervolgens in dunne plakjes gesneden en lang gebakken in sugna (reuzel).

De oorsprong gaat terug tot de Middeleeuwen, toen de Palermitaanse Joden die betrokken waren bij het slachten, wegens religieuze voorschriften niet betaald mochten worden en als beloning de ingewanden behielden: darmen, long, milt en hart (niet de lever omdat die economisch meer waard was en apart werd verkocht) die ze samen met brood en kazen als vulling doorverkochten.

De vastedda – het broodje – kan schetta worden geserveerd, wat letterlijk ‘niet getrouwd’ betekent, dus zonder andere ingrediënten behalve zout en citroen, of maritata, dat wil zeggen gevuld met de ingewanden en aangevuld met dun gesneden caciocavallo en verse schapenricotta.

De mevusaru (de straatverkoper) gebruikt een schuin geplaatste pan, met hete reuzel onderin, terwijl bovenin de plakjes ingewanden wachten om op het moment van verkoop gefrituurd te worden.

Een vork met twee tanden wordt gebruikt om de plakjes uit het bakvet te halen; deze worden uitgelekt en in het broodje gedaan nadat overtollig kruim is verwijderd.

Een kleine schuimspaan wordt gebruikt om de kleinere stukjes te scheppen en het bakvet verder te laten uitlekken door het broodje snel samen te drukken, soms met behulp van keukenpapier.