De Mona de Pascua is het zoete symbool van de paasvieringen in Spanje, vooral in de regio’s Valencia, Murcia en Catalonië.

De naam heeft oude wortels: waarschijnlijk afgeleid van het Arabische woord munna, wat ‘geschenk’ of ‘rantsoen voor de mond’ betekent. In vroeger tijden was het een voedselbijdrage (eieren, zoetigheden, landbouwproducten) die de Moren aan hun heren schonken als wens voor vruchtbaarheid en overvloed.

Het opnemen van de gekookte eieren werd centraal met het christendom: het ei symboliseerde het leven dat geboren wordt en de verrijzenis van Christus.

Oorspronkelijk was de Mona een eenvoudig zoet brood, verrijkt met gekookte eieren, dat peetouders op Lunedì dell’Angelo aan hun petekinderen gaven als wens voor vruchtbaarheid en hergeboorte. Het gebak bevatte zoveel eieren als het kind oud was, tot een maximum van 12 (de leeftijd van het Vormsel).

Deze traditie leeft nog steeds voort tijdens picknicks in de buitenlucht, waarbij het ‘breken van het ei’ van de Mona een feestelijke handeling is die generaties samenbrengt.

Als de vorm sterk doet denken aan onze Calabrische cuzzupe of de Puglische scarcelle, onderscheidt de Spaanse versie zich door zijn onmiskenbare aroma’s: de intense geur van oranjebloesemwater (agua de azahar) en het gebruik van olijfolie in plaats van boter.

Tegenwoordig is de Lunes de Pascua in Spanje de dag waarop families naar het platteland gaan om ‘het ei te breken’ (cascar el huevo) voor de grap op het voorhoofd van een vriend en samen de Mona op te eten.

In dit recept heb ik deze eeuwenoude traditie willen herinterpreteren om ze voor iedereen toegankelijk te maken, zonder haar ziel te verraden.

Ik stel voor een Mona de Pascua in glutenvrije uitvoering, gemaakt met zuurdesem voor betere verteerbaarheid en een geur die langer behoudt.